Stuk uit een publicate van de Uva

Uit

Jongeren voelen zich ongeacht hun afkomst ‘Amsterdammer’

Islam heeft geen invloed op verbondenheid met Nederland

Bij de jongeren van buitenlandse afkomst maken de onderzoekers een onderverdeling in vier groepen: ‘de evenwichtskunstenaar' die verschillende plaatsgebonden identiteiten samen laat gaan, de ‘kleurbekenner' die zich gedwongen voelt de ene identiteit boven de andere te kiezen, de jongere die zich ‘boven alles Amsterdammer' voelt, en een zeer kleine groep die de positie inneemt van ‘bewuste buitenstaander' en zich terugtrekt in de ‘eigen groep'.

De religiositeit verschilt sterk onder de Amsterdamse jongeren. Die van Nederlandse afkomst zijn sterk geseculariseerd. De overgrote meerderheid van de jongvolwassenen van Marokkaanse of Turkse afkomst beschouwt zichzelf als moslim, terwijl de helft van de jongvolwassenen van Surinaamse afkomst zichzelf ziet als christen, hindoe of moslim. Zichzelf rekenen tot een religie betekent niet automatisch dat de jongvolwassenen ook daadwerkelijk praktiserend zijn of dat religie een belangrijke plaats inneemt. Hierin zijn grote verschillen. Het belang dat wordt gehecht aan het behoren tot een religieuze groep en de mate van orthodoxie hebben geen invloed op de relatie met Nederland of Amsterdam. Ook strenggelovige jongeren voelen zich thuis in Nederland. Jongeren met een orthodoxe geloofsopvatting en die het belangrijk vinden om tot een religieuze groep te horen voelen zich wel vaker meer Marokkaan of Turk dan Nederlander.

Met de labels die de jongvolwassenen zelf gebruiken benadrukken ze de diversiteit, zij zien zichzelf bijvoorbeeld als Marokkaanse Amsterdammer of als Turkse Nederlander. Deze diversiteit is voor hen belangrijk. Grote containerbegrippen zoals ‘allochtoon' en ‘autochtoon' moeten worden vermeden, concluderen Van der Welle en Mamadouh. Het label allochtoon scheert teveel over één kam en doet zo te kort aan de diversiteit. Bovendien zorgt het label ‘allochtoon' voor associaties met achterstand en problemen.